Een van onze bomen, een wilg met Babylonische trekjes, moest worden teruggebracht tot aardse proporties.

Hans kwam, analyseerde, snoeide, ruimde op en liet ons zonnig achter.

Wat het meest opviel is zijn zonnige karakter en dat hij, zonder omhaal van woorden, wel met de juiste woorden, deed wat nodig was.

Hans, dank, je bent een kanjer.

Als eerste in Nederland zou ik mijn Android mobieltje gaan bezitten.

De volgende dag alles rond gemaakt en zaterdag haalde ik mijn juweeltje op in Leiden.

Het meest interessante was nog wel, dat andere verkopers nog van niks wisten en hij wel.

Dit soort top commerciële acties maken mijn commerciële hart zooo blij.

Jarno dank je.

Hem gebeld en nog een aantal anderen. Opvallend hoe die gesprekken lopen. Soms krijg je een beantwoorder en blijft het daarbij, soms ontstaat een mooi verkoopgesprek.

Wat ligt er nu op  meneer, hoe ziet het eruit en meer. En de prijzen hebben een ruime tolerantie. Ongeveer 2,5 (!).

Mijn man, Leo, vertelde hoe hij het zou gaan doen. En dat klonk goed en gedegen. Een hogere daktrim is stabieler en je moet de randen terug laten komen. Ja ja. (nu het er ligt begrijp ik dit).

Hoe laat kom je? Zeven uur was zijn stellige antwoord. Oeps. Mag het half acht worden? Prima.

Stipt half acht was hij er. Met leergierige assistent Germaine en gezellig pratend zoontje Leroy.

En wat een vaklui met het hart op de juiste plaats. Binnen 4 uur dak vernieuwd en een ander gerepareerd.

Leo van Rijs is mijn held voor daken. Als ik weer iets heb bel ik hem. Zou u ook moeten doen.

Gauw gezocht wie de specialist is (de leverancier van 12 jaar geleden is niet meer). Wonder oh wonder ook in Delft. Mobiel gebeld en de technicus was nog niet binnen maar zou mij snel terugbellen.

En dat deed hij. Tom (de naam, hoe is het mogelijk) belde mij, verzette een paar afspraken en stond 15 minuten later op de stoep.

Het lukte hem de zaak weer aan de praat te krijgen. Hulde.

Ik had nog een vraag en vandaag belde zijn collega Marcel mij met de antwoorden.

Service: het bestaat nog. Kanjers die zorgen voor trouwe klanten. YES!

Dus bellen met mijn provider, wie weet willen zij in de depressie wel iets doen voor een 20 jaar klant.

Ook zij werken inmiddels met zo´n fijn klantvriendelijke snel Voice response system, dus na ongeveer 6 keer na een menu te hebben geluisterd en vervolgens toets 1, 2 of 3  te hebben ingedrukt kreeg ik ene Bram aan de lijn.

Bram kon mijn held worden. Helaas, het pakte iets anders uit.

Op mijn vraag wanneer ik een nieuw toestel kon krijgen, was zijn stellige antwoord dat dat nog lang niet kon!

“Wanneer dan wel?” probeerde ik. “Uhh, 1-8-6.” Commercieel vervolgde hij: “Dan moet u tegen die tijd maar eens terugbellen.”.

Ik gaf niet op. “En wat voor toestel is een goede opvolger van mijn huidige smartphone?”.

“Ja meneer, daar mag u dan naar vragen.”.

“Je kan nu toch wel vast een en ander adviseren.” Per slot van rekening belde ik met de zakelijke lijn van de provider uit het zuiden des lands.

“Nee meneer, dan zijn er weer andere aanbiedingen en we gaan niet alles twee keer met u bespreken.” zei Bram met een voor hem ongekende stelligheid. Er zijn ook voor hem grenzen in klantvriendelijkheid.

Tja, zo had ik het nog niet bekeken.

“Dus”, zei ik tegen Bram “Ik moet over een maand terugbellen om mijn contract met jullie te mogen verlengen.

Een schaapachtig lachje onthulde dat mijn sarcasme hem niet geheel ontging.

Dus het plan van Leiden blijft.

Het is immers in veel situaties belangrijk om niet sturende open vragen te stellen. En dat blijkt weinigen gegeven met als resultaat een haperend gesprek met aan de andere zijde “ja’s” en “nee’s” en een beide zijden toenemende frustratie en gevoel van onmacht.

Kees van Kooten geeft een perfect voorbeeld van hoe het niet moet en wat daar de – zuchtende – consequenties van zijn. Herkenbaar?

Hij redde zich eruit met de prachtvraag: “Meneer, waarom de iPhone?”. 1-0.

“Ja, uhh” begon ik “gebruiksvriendelijk, super interface, heel veel apps [red: speciale applicaties], vandaar.”.

Vervolgens liet hij mij een werkelijk snoepje van een ander merk zien, draaiend onder de open source Android en wist hij mij stap voor stap inhoudelijk en sympathiek te laten inzien dat zijn alternatief echt veel beter is. 2-0.

Bovendien gaf hij een voortreffelijk advies over de beste bundel. 3-0.

Wat een kanjer deze knaap. Een genot om mee te maken in deze tijd van “zegt u maar” en “Nee, de nieuwe iPhone hebben we nog niet. Dhuss.”.

Helaas kan ik pas 18 juni over, dus nog even geduld. Dit weet ik wel zeker, Jarno gaat hem mij leveren!

“Nee” was zijn kordate reactie. “Het is net als met u en uw rijbewijs, als je gehaald hebt mag je vrij rijden.”.

“Oh” zei ik teleurgesteld.

“Tja” vervolgde hij en toe begon de Adaptieve communicatie, “ik begrijp u heel goed, je zit lekker in je tuintje, te genieten van de zon, na een dag van hard werken en dan gonst er zo’n irritant geval boven je hoofd. Heel vervelend. Maar ja, het mag.”.

Zo ging hij nog even door. En het lukte hem geheel op een authentieke manier om als een regel uitvoerende organisatie volledig begrip bij mij als burger te krijgen.

Na een minuut of 20 namen wij als ‘vrienden’ afscheid.

Wat een kanjer die man.

“Wat kosten die leilindes meneer”?, was mijn tweede deel goedbedoelde tekst.

“Welleke?” kwam licht geïrriteerd terug.

“Die daar…”.

“Ja, der staan der zoveel”. Hij deed echt zijn best om niet meteen door te lopen.

“Welke zijn er dan?” vroeg ik. “Dak en horizontaal”.

“De horinzontale”.

“85 euro!”.

Stevige prijs vond ik voor een leilinde van die grootte, dus ik probeerde voorzichtig “Voor één leilinde”?
Waarop ik een gevat “Wat dach jij dan, voor allemaal? terugkreeg en zuchtend draaide hij zich dankbaar, dat het gesprek wat hem betreft voorbij was, ongekend bevrijdend kwiek om en ging door met zijn werk.

Groene handen en enige vorm van klantvriendelijkheid liggen kennelijk bij hem niet op een kussen. Jammer.

En wat een verademing in het ‘mijn collega komt zo bij u’ horeca Nederland. Een jongeman keek mij in alle rust aan, herhaalde de cafeïne wens, een koffie en een cappuccino [Tip: herhalen van de wens blijkt de fooi te verdubbelen] en hield het oogcontact vast.

Een warme stem omlijstte dit mooie commerciële moment.

Zo zie je maar. Zo af en toe kom je ze nog tegen.

Hulde voor deze kanjer.