Archive for mei, 2010

Minder trefzekere telefoonverkoper (zucht)

zaterdag, mei 15th, 2010

U weet inmiddels dat ik bewezen heb dat koopbeslissingen voor 100% emotioneel zijn. De hebzucht heeft sinds mijn bezoek aan die telefoonwinkel in Leiden (zie Trefzekere telefoonverkoper) genadeloos toegeslagen.

Dus bellen met mijn provider, wie weet willen zij in de depressie wel iets doen voor een 20 jaar klant.

Ook zij werken inmiddels met zo´n fijn klantvriendelijke snel Voice response system, dus na ongeveer 6 keer na een menu te hebben geluisterd en vervolgens toets 1, 2 of 3  te hebben ingedrukt kreeg ik ene Bram aan de lijn.

Bram kon mijn held worden. Helaas, het pakte iets anders uit.

Op mijn vraag wanneer ik een nieuw toestel kon krijgen, was zijn stellige antwoord dat dat nog lang niet kon!

“Wanneer dan wel?” probeerde ik. “Uhh, 1-8-6.” Commercieel vervolgde hij: “Dan moet u tegen die tijd maar eens terugbellen.”.

Ik gaf niet op. “En wat voor toestel is een goede opvolger van mijn huidige smartphone?”.

“Ja meneer, daar mag u dan naar vragen.”.

“Je kan nu toch wel vast een en ander adviseren.” Per slot van rekening belde ik met de zakelijke lijn van de provider uit het zuiden des lands.

“Nee meneer, dan zijn er weer andere aanbiedingen en we gaan niet alles twee keer met u bespreken.” zei Bram met een voor hem ongekende stelligheid. Er zijn ook voor hem grenzen in klantvriendelijkheid.

Tja, zo had ik het nog niet bekeken.

“Dus”, zei ik tegen Bram “Ik moet over een maand terugbellen om mijn contract met jullie te mogen verlengen.

Een schaapachtig lachje onthulde dat mijn sarcasme hem niet geheel ontging.

Dus het plan van Leiden blijft.

De kunst van het vragen stellen

vrijdag, mei 14th, 2010

Vraagtechniek en het stellen van de juiste vragen zijn zeer belangrijke onderwerpen in de trainingen Adaptieve Communicatie en Commerciële Communicatie.

Het is immers in veel situaties belangrijk om niet sturende open vragen te stellen. En dat blijkt weinigen gegeven met als resultaat een haperend gesprek met aan de andere zijde “ja’s” en “nee’s” en een beide zijden toenemende frustratie en gevoel van onmacht.

Kees van Kooten geeft een perfect voorbeeld van hoe het niet moet en wat daar de – zuchtende – consequenties van zijn. Herkenbaar?

Trefzekere telefoonverkoper

donderdag, mei 13th, 2010

“Zeg, wanneer komt de nieuwe iPhone uit?” vroeg ik een jeugdige telefoonverkoper in Leiden.
We weten allemaal dat Apple die wel heeft aangekondigd, maar wanneer die dan echt komt (aan het verkooplijntje houden heet dat geloof ik)???

Hij redde zich eruit met de prachtvraag: “Meneer, waarom de iPhone?”. 1-0.

“Ja, uhh” begon ik “gebruiksvriendelijk, super interface, heel veel apps [red: speciale applicaties], vandaar.”.

Vervolgens liet hij mij een werkelijk snoepje van een ander merk zien, draaiend onder de open source Android en wist hij mij stap voor stap inhoudelijk en sympathiek te laten inzien dat zijn alternatief echt veel beter is. 2-0.

Bovendien gaf hij een voortreffelijk advies over de beste bundel. 3-0.

Wat een kanjer deze knaap. Een genot om mee te maken in deze tijd van “zegt u maar” en “Nee, de nieuwe iPhone hebben we nog niet. Dhuss.”.

Helaas kan ik pas 18 juni over, dus nog even geduld. Dit weet ik wel zeker, Jarno gaat hem mij leveren!

Adaptieve communicatie: wat een feest

zaterdag, mei 1st, 2010

“Zeg meneer” vroeg ik aan een aan zijn stem te horen wat oudere telefonische info medewerker van een milieudienst, “kunt u wat doen aan die vliegtuigjes die nu beginnen te cirkelen in onze zon?”.

“Nee” was zijn kordate reactie. “Het is net als met u en uw rijbewijs, als je gehaald hebt mag je vrij rijden.”.

“Oh” zei ik teleurgesteld.

“Tja” vervolgde hij en toe begon de Adaptieve communicatie, “ik begrijp u heel goed, je zit lekker in je tuintje, te genieten van de zon, na een dag van hard werken en dan gonst er zo’n irritant geval boven je hoofd. Heel vervelend. Maar ja, het mag.”.

Zo ging hij nog even door. En het lukte hem geheel op een authentieke manier om als een regel uitvoerende organisatie volledig begrip bij mij als burger te krijgen.

Na een minuut of 20 namen wij als ‘vrienden’ afscheid.

Wat een kanjer die man.

Groene handen en klantvriendelijkheid

zaterdag, mei 1st, 2010

“Goedemorgen”, begon ik ons gesprek. De eigenaar van het tuincentrum, die met een nauwelijks verhulde tegenzin zijn koopwaar aan het uitstallen was, keerde zich half naar mij. “Jaaa!”.

“Wat kosten die leilindes meneer”?, was mijn tweede deel goedbedoelde tekst.

“Welleke?” kwam licht geïrriteerd terug.

“Die daar…”.

“Ja, der staan der zoveel”. Hij deed echt zijn best om niet meteen door te lopen.

“Welke zijn er dan?” vroeg ik. “Dak en horizontaal”.

“De horinzontale”.

“85 euro!”.

Stevige prijs vond ik voor een leilinde van die grootte, dus ik probeerde voorzichtig “Voor één leilinde”?
Waarop ik een gevat “Wat dach jij dan, voor allemaal? terugkreeg en zuchtend draaide hij zich dankbaar, dat het gesprek wat hem betreft voorbij was, ongekend bevrijdend kwiek om en ging door met zijn werk.

Groene handen en enige vorm van klantvriendelijkheid liggen kennelijk bij hem niet op een kussen. Jammer.